Opeens realiseerde ik me wat mijn beste life hack is
Ik zat op de achterbank van de auto tijdens een weekendje weg met familie. Mijn dochter luisterde naast me naar haar favoriete podcast. Voorin spraken mijn man en mijn vader rustig met elkaar. Ik probeerde het gesprek te volgen.
Dat lukte niet. Het geluid van de auto en de podcast waren te hard.
Heel even vond ik het ongezellig dat ik daar achterin zat en niet mee kon doen. Heel even maar, want ik realiseerde me: dit is mijn moment voor mezelf. En dat moment was heel welkom in een gezellig én dynamisch familieweekend.
Ik spande me niet meer in het gesprek of de podcast te horen en richtte mijn aandacht naar binnen.
Ik maakte mijn uitademing wat langer en voelde hoe ik meteen meer in mijn lijf zakte. Ik was me bewust van mijn lichaam. Mijn rug tegen de leuning. Mijn billen op de zitting. Mijn voeten op de bodem van de auto.
Ik stelde me voor dat mijn inademing via de onderkant van mijn voeten via mijn benen mijn bekkengebied in stroomde. En uit ademde ik vanuit mijn bekkengebied via mijn benen via mijn voeten weer de aarde in.
Of nou ja, de aarde, de bodem van de auto.
Voor het effect waar ik naar op zoek was maakte dat geen verschil.
Mijn hoofd werd rustig. Mijn lijf ontspande. Ik voelde me stevig en aanwezig bij mezelf.
Dit ‘verloren’ momentje gebruikte ik om helemaal terug te komen in mijn lijf.
Niet dat ik daarvoor uit mijn lijf was. Ik was er heus, maar mijn aandacht was wel naar buiten gericht, naar mijn gezelschap, het programma van de dag, de dynamische dynamiek van een familieweekend (had ik die al genoemd?).
Op het moment dat ik bewust mijn lijf voelde en bewust ademde, voelde ik de ontspannen aanwezigheid in mezelf die zo voedend voor me is en die onmiddellijk voor rust in mijn hoofd zorgt.
Ik doe het als ik sta te wachten op het schoolplein. Ik doe het als ik in de trein zit. Ik doe het als ik een stuk moet lopen en merk dat ik erg in mijn hoofd zit. Ik doe het als ik gek word van mijn kinderen.
Ik breng mijn aandacht naar binnen en gebruik mijn aandacht en mijn adem om meer te landen in mijn lijf. Waardoor mijn hoofd rustiger wordt en ik me steviger voel.
Geen urenlange practice. Steeds korte momenten. Ik plan ze niet in. Maar ik pak de momenten die er zijn en voel dan wat ik nodig heb. En dan weet ik altijd wel een oefening die daar precies bij past.
Dat dit zo makkelijk gaat en dat ik binnen een paar minuten zoveel rust van binnen voel, is omdat ik die wegen eerder heb ontgonnen. De wegen naar ontspanning, rust, geland in mijn lijf.
Eerder waren die wegen niet zo makkelijk toegankelijk voor me (en dat is heel zacht uitgedrukt). Ik zat onbewust vast in automatische patronen die mij in mijn drukke hoofd en in stress hielden.
Daar heb ik mee gewerkt.
Met lichaamswerk. Met visualisaties. Met systemisch werk. Met overtuigingenwerk. Met regulatie van mijn zenuwstelsel.
En met hulp.
Want dat kon ik niet allemaal alleen.
Mijn onbewuste was gericht op de situatie houden zoals die was. Dat is immers de taak van onbewuste: automatische patronen herhalen die ooit het beste antwoord waren op de situatie waarin je je bevond.
Dus had ik een ander nodig om me bewust te maken van die patronen én me te laten zien hoe ik hier uit kon komen.
Nu die wegen eenmaal geopend zijn, heb ik mijn beste life hack gevonden. Ik gebruik ‘verloren’ momentjes middenin de drukte van mijn dagelijks leven om die rust in mijn hoofd, die stevigheid in mezelf, die ontspanning waaruit ik wil leven steeds opnieuw te activeren en te versterken.
Gevolg van dit alles is dat ik steeds vaker helemaal vanzelf in de staat ben waarin ik het liefste ben. Maar ook dat als ik daar even niet ben, ik het steeds sneller opmerk en steeds sneller terugkom.